کاش ...

با دلاي شكسته كمي مهربون باشيم
كاش بيايم به باغبونا كمي حرمت بذاريم
احترام دلاي شكسته رو نگه داريم
كاش به مهربونترا دين مون وادا كنيم
سهم خوشبختي مون رو وقف بزرگترا كنيم
كاش يه كاري بكنيم كه خستگي ها در بشه
مرهمي بشيم كه زخم آدما بهتر بشه
كاش كه شاخه ي درخت زندگي رو نشكنيم
هفته اي يه بار به باغبونامون سر بزنيم
كاش كه پاك كنيم تمام اشكايي كه جاريه
خوب نگه داريم چيزي كه واسه يادگاريه
كاش دس پرنده هاي بي پناه و بگيريم
توي آسمون بريم دامن ماه و بگيريم
كاش با مهربوني مون غصه ها رو كم بكنيم
رشته هاي عشق رو تا هميشه محكم بكنيم
كاش بنشينيم پاي صحبت اونا كه بي كسن
اگه درد دل كنن به آرزشون مي رسن
كاش تو عصري كه همش سنگيه و آهنيه
بگيم از چيزايي كه خوبه ولي رفتنيه
كاش هنوز دير نشده قدر هم و خوب بدونيم
نكنه دير بشه تا ابد پشيمون بمونيم
كاش كه اين يه جمله هيچ موقع ز يادمون نره
آدمي چه بد باشه چه خوب باشه مسافره

                      نظر یادتون نره ها ، منتظرم ، فعلآ 

یه مطلب در مورد سربازخونه البته از اون سربازخونه ها

سرباز خونه!

فرمانده ی احساس من! جز من واست کی می مونه!؟

جز من کی حاضره بازم...بمونه تو اون سرباز خونه!؟

اون که می گفتش دنیا رو....دور سرم می چرخونه!

تَرَکِ دل رو بند نزد...شکستنو بفهمونه!

تو پادگان جفت چشات...جفت پا زدم بی معرفت!

عمری بودم سرباز صفر...عمری بودم تو مهرِکَت!

گفتی دو ساله خدمتت...اما شده یه روزگار..!!!

خراب شه اون سرباز خونهَ ت...خراب شه رو سرت سوار!!!

حالا یه مطلب واسه ...

خدا حافظ

                    خداحافظ خداحافظ چشمان خیس من ، خداحافظ انتظارهای سبز

                    کنار صندلی های خالی قرار  ، خدا حافظ خنده های پر از واژه وگریه های

                   بی دلیل شبانه سکوت نگاه انتظار ،  خداحافظ اشک های  بی دلیل

                  احساس ، تنها امدم و   تنها تر می روم ، به امید سلام  ،

                  اما بازهم خداحافظ ، خداحافظ تا یاد بگیری حرمت سلام و دیدار بیش از این حرفهاست ،

                 تا یاد بگیری رسم عاشق کشی  هم این نیست ، خداحافظ  مردمک های

                لرزان بی حادثه چشم های باران زده  از فراموشی ، حالا دیگر تنها تو و تمام

                نبودنت ، حالا راحت باش تو دیگر همه را داری  جز من ، و من هیچ کس را که ندارم

                هیچ ، تو راهم ندارم 

خودکشی!!

دوباره شب شد و من دوباره آروم ندارم!

نمی تونم چشامو یه لحظه رو هم بذارم!

بازم امشب مث هر شب پُرم از حسرت خواب!

عاصی و دل زدم از یه مشت سوال بی جواب!

عصبی کرده منو این همه رمز این همه راز!

فکر خط خطیِ من پر شده از غیر مجاز!

به سرم زده که قید زندگی رو بزنم!

به سرم زده که تیغو بکشم رو گردنم!

وقتشه فکری به حال فکر بی اساس کنم!

وقتشه دنیا رو از دست خودم خلاص کنم!

اسم تو مثل همیشه رو لبای خستمه!

بسته ی قرص ترامادول کنار دستمه!

دوباره خیره میشم به کاغذ ترانه هات!

دوباره پا می ذارم تو کوچه های خاطرات!

وقتشه واسه همیشه یادت از یادم بره!

وقتشه که از منم فقط بمونه خاطره!

قرصا رو بدون آب دونه به دونه می خورم!

تیغو می ذارم رو گردنم رگم رو می بُرم!

آخرین سیگار زندگیمو آتیش می زنم!

توی دستای خودم میشکنم و جون می کَنَم!

می بینم سایه ی مرگو که میاد توی اتاق!

خیلی حس خوبیه یه حادثه س...یه اتفاق!

هر چی جون مونده برام جَم می کنم تا آخرین بار...

رو یه کاغذ بنویسم...زندگی....خدانگهدار....!!!!!

به امید دیدار همتون

به دوران کودکیت برگرد

بچه که بودی از زندگی چه میدانستی؟

نگاهت معصوم بود،
و خنده های کودکانه ات از ته دل،

بزرگترین دلخوشی ها داشتن اسباب بازی دوستت، پوشیدن کفش بزرگترها

و حتی خوردن یک تکه کوچک شکلات.

بچه که بودی حسادت، کینه و نفرت در قلب کوچکت جایی نداشت،

دوست داشتنت پاک و بی ریا بود،

و بخشیدنت با رضایت ،

چاره ناراحتی ات لحظه ای گریستن بود و بس، و این پایان تمام کدورت ها می شد،

و می خندیدی و در دنیای خودت غرق می شدی!

چه شد؟
بزرگ شدی؟؟
نگاه معصومت سردرگم شد،

و خنده هایت از سر اجبار،
اگر حسود نشدی، اگر کینه به دل نگرفتی، و اگر متنفر نیستی ،
یاد گرفتی که ببینی و تجربه کنی و مغموم شوی
می بخشی در حالی که رنجیده ای،
با تمام وجود گریه میکنی اما از ته دل نمی خندی،

برگرد !
باز هم کودکی باش سبکبار
روحت را آزاد کن

به خودت کمک کن تا از سردرگمی ها رها شوی،
تا بتوانی دوباره نفسی بکشی،
بخواه که تنها خودت باشی،
می توانی، تنها اگر بخواهی

باز هم زندگی کن،
در انتظار لبخند گرم کودکانه ات

می توان بود؟....

کاش هرگز بزرگ نمی شدیم ...

ایشالا واسه همه سال خوبی باشه ...

اشتباهي كه همه عمر پشيمانم از آن اعتمادي است كه بر مردم دنيا كردم پيش از اين مردم دنيا دلشان درد نداشت ..... ؟! خودمانيم ... !!! زمين اين همه نامرد نداشت

ممنون از اینکه نظر نذاشتید و مرسی از اینکه فراموشم کردید ، اومدم یه کم حرف بزنم و برم . آدما بعضی وقتا تو یه شرایطی قرار میگیرن که باید بین چند راه یکی رو انتخاب کنن اما نمیدونم چرا وقتی میدونن راهی رو که انتخاب کردن درست نیست و اگه بخوان این راهو ادامه بدن به بن بست میخورن اما بازم خودشون رو گول میزنن و راهی رو که در پیش گرفته ادامه میدن ، واقعآ گاهی وقتا گیج میشم که چرا آدمی که مثلآ عقل و درک وشعور داره بازم پا تو این بیراهه میذاره ، شاید خوشی اول راه باعث میشه که بعضی از ما این کارو انجام بدیم و این راهو انتخاب کنیم . تا میبینیم یه راه اولش سختی داره اونو کنار میزنیم غافل از اینکه این راه پایان خوشی داره و مقصد نهایی همینه. چرا بعضی از ما اینقدر راحت طلبیم؟ چرا حاضر نیستیم حتی به خاطر خودمون نه کس دیگه از بعضی خوشی های زودگذر دل بکنیم؟ البته به کسی بر نخوره مخاطب حرفام خودمم ، آره دارم با خودم حرف میزنم ، نه نترسید دیوونه نشدم اما اگه اوضاع به همین منوال پیش بره شاید دیوونه هم بشم. نمیدونم چرا جوونایی به سن و سال ما همش باید آه و حسرت بخورن ، آره راهی رو که خیلی وقت بود میدونستم اشتباه و کج راهست انتخاب کردم و حالا بعد از دوسال به اون بن بست رسیدم . این بن بستا هم خوشکله و هم زشت . قشنگیش ماله اینه که آدم بالاخره به پایان بیراهه میرسه و  دیگه میفهمه راهی رو که انتخاب کرده غلط بوده و  اما زشتی این بن بست اینه که آدم یا بهتر بگم جوونایی مثل ما چند سال از بهترین روزای زندگیشونو تو این راه تلف کردن و تازه باید این راهو دور بزنن و برای جبران از دست رفته ها تلاش کنن . امیدوارم شما هیچ وقت سر این چند راهی گیر نکنین و اگه هم گیر کردین بهترین مسیر از آن شما باشه . واسه من خنگم دعا کنین که دیگه این بلا سرم نیاد . اگه حوصلتون شد و افتخار دادید یه نظری ، راهنمایی ، حرفی ، حدیثی واسه من بذارید. خوش باشید و شاد

                         اي كه مي پرسي نشان عشق چيست

                        عشق چيزي جز ظهور مهر نيست

                        عشق يعني مهر بي چون و چرا

                         عشق يعني كوشش بي ادعا

                         عشق يعني مهر بي اما ، اگر

                         عشق يعني رفتن با پاي سر

                         عشق يعني دل تپيد ن بهر دوست

                         عشق يعني جان من قربان اوست

                         عشق يعني خواندن از چشمان او

                        حرفهاي دل بدون گفتگو

                           عشق يعني مستي از چشمان او

                       بي لب و بي جرعه ،بي مي ،بي سبو

                        گاه چشم بدر و ابروي هلال

                         چهره مهتابي او در خيال

                       عشق يعني عاشق بي زحمتي

                       عشق يعني بوسه بي شهوتي

                       عشق يار مهربان زندگي

                         بادبان و نردبان زندگي

                         عشق يعني دشت گلكاري شده

                        در كويري چشمه اي جاري شده

                         يك شقايق در ميان دشت خار

                         باور امكان با يك گل بهار

                        در خزاني برگ ريز و زرد و سخت

                        عشق،تاب آخرين برگ درخت

                        عشق يعني روح را آرا ستن

                        بي شمار افتادن و بر خاستن

تا شقایق هست..........          ظهر تابستان است        سایه ها می دانند که چه تابستانی است        سایه های بی لک        گوشه ای روشن و پاک        کودکان احساس جای بازی اینجاست        زندگی خالی نیست        مهربانی هست/سیب هست/ ایمان هست       آری       تا شقایق هست       زندگی باید کرد...

سلام به همه دوستایی که کم کم نامهربون شدن و کمتر سر میزنن .زودتر از همیشه اومدم آخه امروز تولد دختر خاله ی گلمه که از همینجا بهش تبریک میگم و دعا میکنم که همیشه شاد و موفق باشه و این عکساروتقدیم میکنم بهش و بازم میگم میلادت مبارک.

تا بعد ...

قیامت قامت و قامت ، قیامت

                                                     قیامت می کند این قد و قامت

موذن گر ببیند قامتت را

                                                       به "قد قامت" بماند تا قیامت

گفتم که زود میام ، دیدید اومدم؟ اجازه بدید این ماه عزیزو به همتون تسلیت بگم و ازتون بخام که منو هم از دعای خیرتون تو این ماه و تو عزاداریاتون بی نصیب نذارید . قالب وبلاگ رو بخاطر ماه محرم عوض کردم و امیدوارم خوشتون بیاد. تشکر میکنم از نظراتون مخصوصآ دخترخاله که خیلی خوشحال شدم اینجا اومد و بهم سر زد. چند تا مطلب و ...

 دلم تنـــگ است از دنيـا چرايش را نمـي دانـم

                                             من اين شعـر غـم افـزا را شبي صد بار مي خوانم

چه مي خواهم از اين دنيا، از اين دنياي افسونكار

                                            قســــم بر پاكـي اشكـــــم جوابم را نمي دانم

شروع كودكي هايـم سرآغـاز غمــي جانكــاه

                                            از آن غـم تا به فرداهـا پر از تشـويش، گريانـم

بهــار زندگي را مـن هــــزاران بار بوييــدم

                                            كنـون با غصـــه مي گويـم خداونـدا پشيمانم

به سـوي درگـه هستــي هزاران بار رو كردم

                                             الهي تا به كي غمگين در اين غم خانه مي مانم

خدايــا با تو مي گويم حديث كهنـه ي غم را

                                              بگو با من كه سالي چند در اين غم خانه مهمانم

دلم تنـــگ است از دنيا چرايش را نمي دانم

                                             ولي يك روز اين غم را ز خود آهسته مي رانم

شیرین ترین روز زندگیم آشنایی با تو بود

و امروز که وقت جدایی ماست

تلخ ترین روز عمر من است

چقدر دلگیر است غروب سرخ جدایی

تو میروی و من امید دارم که شاید

التماس چشمان مرا ببینی

تو دور میشوی و من باز هم امیدوارم

تو محو می شوی در دریای چشمانم

و با فرو ریختن اشک هایم

تو دیگر نیستی تا ببینی که من شکستم

منتظر نظراتون میمونم

دعا یادتون نره